ΑΓΡΙΔΙΑ ( Tepeköy) 

Aγαπημένα μου Αγρίδια. Τό πιό όμορφο χωριό τού κόσμου. Άραγε υπάρχει πιό ωραίο ,πιό ακριβό πιό  νοσταλγικό  μέρος από τήν γεννέτηρα;  Τό όνομα Αγρίδια προέρχεται  από τήν  αρχαία  Αγρίδιον= μικρός αγρός. Τά Αγρίδια είναι η αετοφωλιά τής Ίμβρου. Χτισμένο στις πλαγιές τού  πιό υψηλού βουνού. Τό βουνό τού Αγίου Δημητρίου. Καί γιαυτό έχει μία πανοραμική θέση. Η ιστορία τών Αγριδίων  είναι πολύ παλιά. Αποτελείτο από  δύο οικισμούς. Τήν Φλιό καί τόν Σωτήρα.  Όμως κατά τό 1625  φεύγουν  οι κάτοικοι τών παλιών αγριδίων, πού ήταν   στό δυτικό  μέρος τού νησιού ένα μικρό χωριό, έρχονται καί  ενώνονται μέ αυτούς  τούς δύο οικισμούς  καί δημιουργούν   τά σημερινά Αγρίδια . Από τά Αγρίδια μπωρείς  νά δείς  σχεδόν τήν μισή τήν Ίμβρο, σύν τα Θρακικά παράλια. Τά Αγρίδια είναι  πλουσιώτατα από νερά. Κάθε βήμα καί πηγή , κάθε βήμα καί βρύση. Τό χωριό μας έχει 7 ποταμούς  οι οποίοι τρέχουν συνέχεια . Θά μού  πείτε  γιατί τό κάμανε τόσο υψηλά αυτό τό χωριό; Ενόσω πιό κάτω υπήρχε πεδιάδα. Μάλιστα υπάρχουν οι λόγοι του. 1)  Προστασία από τούς τότε κουρσάρους.2) Γιά νά εποφελούνται από τήν  πεδιάδα καί 3) Γιά νά είναι σέ πιό ευάερο καί ευήλιο μέρος.

Πρίν τό 1964 τό χωριό μας αριθμούσε 1200 κατοίκους.Αλλά δυστυχώς μέ τίς τότε πολιτικές συνθήκες αναγκάστηκαν νά πάρουν τόν πικρό  δρόμο τής προσφυγιάς. Τώρα αριθμούμε μόλις 32 άτομα.

 Η γή τών Αγριδίων είναι πετρώδης καί άγονη. ¨΄Ομως ο αγριδιανός είναι άνθρωπος σκληροτράχυλος καί εργατικός.Όλες τίς πλαγιές  τίς μετέτρεψε σέ σκαλιά, καί έτσι δέν  άφινε ούτε μιά σπιθαμή γής  πάνω στά βουνά πού νά μήν τήν καλλιεργήση.Όπου έβρισκε  ένα άγριο δένδρο τό  μετέτρεπε σέ ήμερο.

Όλα τά μέρη γεμάτα κήποι  αμπελώνες καί λιοστάσια.

Τά σπίτια τών Αγριδίων

Τυπικά παραδωσιακά ελληνικά σπίτια. Αυτά όλα τά σπίτια   τά  έχτισαν οι χωριανοί οι χτιστάδες, από πέτρα πού τήν πελεκούσαν οι  ίδιοι.  Άν καί  τό συνδετικό ήταν λάσπη, όμως μέ τήν τέχνη τους  τά έκαμναν άτροτα  από τις φυσικές συνθήκες  καί τούς σεισμούς. Δέν ήταν σάν τούς τωρινούς δήθεν μαστόρους πού ήλθαν από τήν Ανατολή.   Καλά που υπάρχει τό τσημέντο η δέ  μή  δέν θά προφτάσουν νά φυγουν καί θά τούς πλακώσει ο τείχος πού κάμουν.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΑΣ

Είναι η Κοίμησις τής θεοτόκου. Κτίσθηκε τό 1832  πάνω σε μία μικρότερη, καί τό 1928 επισκεβάσθηκε. 

ΤΑ ΕΞΩΚΛΗΣΙΑ ΜΑΣ 

 Τ ά Αγρίδια είχαν 31  εξωκλήσια , εκ τών οποίων τά 3 ήταν μοναστήρια. Στήν καλλή εποχή  σέ όλα αυτά τά εξωκλησια σαββατοκύριακο καί γιορτές  άναβαν τα καντύλια τους.

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΣ

Τό πρωτο μικτό σχολείο  άνοιξε τό 1868. μετά τό 1885, κάποιος χωριανός  ο Γεωργιάδης πήγε στήν Αίγυπτο, εκεί εργάσθηκε , πλούτισε  καί  έστειλε  χρήματα καί κτίσθηκε μπροστά στήν εκκλησία, ένα ωραιότατο κτιριο τό δημοτικό μας σχολείο. Τό 1954  μέ δαπάνες αποκλειστικά μόνο τών χωριανών , καί μέ τήν  εργασία μικρών καί μεγάλων κτίσθηκε  τό καινούριο  δημοτικό μας σχολειό. Μέ τόν  υδρώτα   όλων μας. Άς βγεί νά αποδείξη κάποιος ότι η κυβένηση έβαλε  ένα γρόσι. Όμως δέν φτάνει πού μάς τό ΄εκλεισε   το1967, παρά τώρα μέ τό κτηματολόγιο , μάς πήρε καί τόν τίτλο ιδιοκτησίας. Τό δέ νηπιαγωγείο τό οποίο τό κτίσαμε καί αυτό ιδίες δαπάνες, δέν αξιώθηκε  δυστυχώς νά ανοίξη

ΒΙΟΤΕΧΝΙΑ ΤΩΝ ΑΓΡΙΔΙΩΝ

Θά μού πείτε , πάνω στό βουνό τί γυρέβει η βιοτεχνία. Καί όμως γίνεται. Όταν είναι εργατικός σάν τόν Αγριδιανό, τό κάμει. Καί μάλιστα  μέ δίχως τήν βοήθεια κανενός.

1] 2 ελαιοτρυβεία  συγχρονα  τής εποχής εκείνης.

2]2 σαπωνοποιεία

3]9 υφαντουργεία

4]2 ταβέρνες

5]3  τυροκομεία

6] 3  υποδηματοποιεία

7] 3 εργαστήρια ραπτικής

8] 4 μαραγγούδικα

9]13 νερόμοιλοι καί 2 ανεμόμοιλοι

10 5 παντοπωλεία, καί 2 κρεοπωλεία . όλα αυτά μόνο στά Αγρίδια

Στό κάθε σπίτι υπήρχε ο αργαλιός στόν οποίο οι μάνες μας ύφαιναν  τά πάντα γιά όλο τό σπιτικό.

Ο Αγριδιανός ΄ηταν αφάνταστα εργατικός. Ήδη άν δέν ήταν τόσο εργατικός δέν θά μπωρούσε νά επιβιώση  πάνω σαυτό τό βουνό. Αλλά όσο εργατικός τόσο καί γλεντζές. Οι γιορτές του , οι γάμοι του γινόταν τόσο ωραίοι!  Προπάντων  οι ονοματικές γιορτές. Όσοι γιόρταζαν , εκείνη τήν ημέρα  , τά σπίτια τους ήταν ανοιχτά καί γιά φιλους καί γιά  εχθρούς. Έτσι ήταν καί μιά ευκαιρία γιά μονιάσματα. Στίς διασκεδάσεις γλεντούσαν όλοι μαζυ οικογενειακώς. Κάποιος τουρκοδιδασκαλος τού χωριού μας πού  ήλθε από τήν Τραπεζούντα απορόντας  έλεγε.< Εγώ τόν πολιτισμό τόν γνώρισα στά Αγρίδια. Ούτε βεντέτα , ούτε φόνοι, ούτε βιασμοί ούτε απαγωγές κοριτσιών.> Αυτά όλα ήταν ξένα γιά τόν Αγριδιανό. Καμιά αγροικία δέν είχε κλειδαριά. Όσο καί μακρυά καί νά ήταν μία  γυναίκα μπωρούσε νά μένει μονάχη της. Η εκκλησία μας ήταν 24  ώρες ανοιχτή , τώρα άραγεεε;;;;………..

Ύστερα; Τό ύστερα είναι φανερό. Αυτές οι καταραμένες πολιτικές.Αυτό τό καταραμένο πρόβλημα  τής Κύπρου, μάς κατάστρεψε. Όπως όλα τά χωριά τής Ίμβρου, γεύθηκαν όλα τό πικρό φαρμάκι τής προσφυγιάς,  καί τού ξεριζωμού. Αφίνοντας πίσω του τό σπίτι, τά ζώα του, τά χωράφια του αθέριστα, τίς ελιές του αμάζευτες, μέ μιά τσαντούλα  στό χέρι, καί τά μωρά παιδιά στήν αγκαλιά του, πήρε  τόν ατέλειωτο δρόμο  τής  προσφυγιάς  πρός τό άγνωστο σάν  τά αποδημητικά πουλιά. Πού ? Μέχρι τήν Ν. Ζηλανδία , μέχρι τήν Αργεντινή. Η Ελλάδα βίζα δέν μάς δίνει.Γιαυτό  ,όταν η βουλγαρία έστελνε τούς εκεί τούρκους μέ τά τρένα εμείς οι Ιμβριοι  αισθανθήκαμε τόν πόνο τους περισσότερο .  Αλλά φευ τότε  είδαμε καί τήν  πικρή διαφορά. Τόν Τούρκο τής βουλγαρίας βρέθηκαν  νά τόν βοηθήσουν, καί νά τού δώσουν  μιά σκηνή  ένα πιάττο φαγητό. Εμάς  όμως μάς είδαν σάν ξένους καί άς ήμασταν τό ίδιο γένος.Κάποιος Σχινουδιωτης γεροντάκος πήγε  στό προξενείο τής Ελλαδος νά παρακαλέση τόν Γεν. Προξενο γιά βίζα. Τού απαντά  ότι αποκλείεται. Ο γεροντάκος αυτός μέ θολωμένα μάτια κοιτάζει τή σημαία πού είναι μέσα εκεί . Τόν ρωτά <τί κοιτάζεις;.> καί απαντά <παιδι μου, πρίν εσύ νά γεννειθής  αυτήν τήν σημαία εγώ τήν κουβάλισα μέχρι το Πόλατλι>

Δυστυχώς ο Ιμβριος  αυτό τό έζησε ,τό αισθάνθηκε καί  ύπιε τό φαρμάκι του. Ο Αγριδιανός  μέ μεγάλη του λύπη καί απόγνωση κατάλαβε ότι δέν μπωρει νά βασιστή σέ κανέναν, εκτός από τόν εαυτό του.

Γαυτό μάζεψε  όσες δυνάμεις τού έμειναν. Εργατικός ήταν. Ό,τι δουλειά καί νά ήταν  θά τήν έκαμνε. Εκείνος ο πρόσφυγας, πού μέ μιά τσαντούλα στό χέρι , πέρασε νύχτα μέ μιά βαρκούλα στήν απέναντι όχθη γιά νά βρή δήθεν προστασία,αυτός ο άνθρωπος σκούπισε σκάλες  πολυκατοικιών, έγινε νεκροθάφτης κάθαρισε σκατά, αλλά εργάσθηκε με  τέτοια δύναμη μέ τέτοιο πείσμα , πού ύστερα από20-30 χρόνια όταν οι πολιτικές συνθήκες  άλλαξαν καί ήλθε πίσω στην πατρίδα  γιά να  προσκινήση στούς τάφους τών πατέρων του ,ήλθε μέ τό τελευταίο μοντέλο τό αυτοκίνητό του. Τά δέ παιδιά  πού γεννήθηκαν στά μερή  τής προσφυγιάς  καί τά εγγόνια τους, ήλθαν καί αναζητούσαν τίς ρίζες τους σάν άλλοι  KUNTA KİNTE. Ανάθεμα σέ τέτοιες τολιτικές. Θεέ μου άς τελιώσει πιά  αυτός ο διωγμός σέ όλον τόν κόσμο. Αφίστε τούς ανθρώπους νά ζούν  εκεί πού γεννήθηκαν, όπου καί νά είναι,  αφίστετους ύσηχους  ά  πολιτικάντηδες!!

Καί   τώρααα!!!  Μέχρι τό 1994  τά Αγριδια ήταν ένα χωριό φάντασμα. Γκεμισμένα σπίτια, χαλάσματα , πόρτες παράθυρα νά ανοιγοκλείνουν μέ τό φύσιμα τού αέρα. Μέχρι τότε κανένας δέν γνωρίζει τά Αγρίδια, κανένας δέν τά επισκέπτεται. Οι εναπομείναντες, όλοι γέροι  μέσα σέ ψυχολογική  κατάπτωση τής εγκατάλειψης καί τού κατατρεγμού. Τότε έρχεται ο Μπαρμπαγιώργης. Καί εκείνος είχε  πάρει τόν επάρατο δρόμο καί πήγε  στήν Κωνστατινούπολη. Η κατάστασή του στήν πόλη είναι μιά χαρά. Αλλά ο νούς του, η ψυχή του

είναι γαντζωμένη στούς βράχους τού χωριού του. Είναι ο τόπος πού γεννηθηκε, είναι ο τόπος τών 4000 χρόνων τών  πατέρων του. Δέν μπωρεί πιά νά αντέξη  στήν 38  χρονη  νοσταλγία τού χωριού του. Τά παρατά όλα καί πέρνει τόν δρόμο τού γυρισμού. Αφίνει τήν Βασιλίδα τών πόλεων , καί γυρνά πίσω στό χωριουδάκι του, ψυθηρίζοντας   τό τραγούδι τής Βεμπος <χωριό χωριουδάκι μου καί πατρικό σπιτάκι μου>

Κατά πρώτον επισκευάζει τό πατρικό του σπίτι. Παροτρύνει καί σέ πολλούς χωριανούς του νά κάμουν τό ίδιο καί τό πετυχένει. Τότε αρχίζει στά Αγρίδια μία αναγέννησι. Σιγα΄σιγά  από μακρυά  αρχίζουν τά Αγρίδια  νά φαίνονται πάλι άσπρα. Ανοίγει μιά ταβέρνα καί ξενόνες γιά 38 άτομα. Ανοίγει το πρώτο οινοποιείο.  Προσκαλεί όλους τούς φίλους του νά επισκεφθούν τό χωριό του. Κατά απίστευτο τρόπο τά Αγρίδια  αρχίζουν νά προβάλλονται  στίς τηλεοράσεις  καί τίς εφημερίδες. Σήμερα τά Αγρίδια είναι τό πρώτο χωριό πάνω στήν Ίμβρο, πού όσοι έρχονται στό νησί, αισθάνονται τήν ανάγκη νά τό επισκεφθούν.  Όσοι έμειναν εκεί, εκείνοι πού  φυλάττουν  τίς θερμοπύλες τής Ίμβρου, άρχισαν νά πέρνουν θάρρος, νά βγαίνουν  από αυτήν τήν ψυχολογική κατάπτωση  καί έστω καί σέ αυτήν τήν ηλικία τους νά γίνονται δημιουργικοί. 3 άτομα ακόμα άρχισαν να κάμουν κρασί στό σπίτι καί 2 καταπιάστηκαν μέ τήν μελισσοκομία. ¨Αν  θέλετε ωραίο μέλι πρέπει νά  έλθετε στά Αγρίδια.

Εκείνοι πού έφυγαν μέ τίς κακές συνθήκες τώρα  άρχισαν νά έρχονται  προπάντων τόν  Άυγουστο στήν γιορτή τής Παναγίας η οποία γιοτάζεται μέ λαμπρότητα στά Αγριδια.

 Τουλάχιστο τό 50 % τού τουρισμού στό νησί απαρτίζεται  από τούς Ιμβρίους τού εξωτερικού. Όλη η αγορά τής Ίμβρου  περιμένει τόν ερχομό τών Ιμβρίων γιά νά κάμει δουλειά.

Τά Αγρίδια είναι τό μόνο αμιγές  ελληνικό χωριό. Ω Αγριδιανοί  όπου γής , ελάτε νά τό προστατέψουμε καί νά τό  διατηρήσουμε όπως μάς τό παρέδωσαν οι πατέρες μας. Ελάτε  τουλάχισο συνταξιούχοι νά μένετε εδώ καί νά μήν τό αφίσουμε νά αδιάσει .